Poprzednio...
Rahm Tak nie wypuści Alaka żywego.
Statek wojenny Omeków mógłby zniszczyć wszystkich Wotan.
T'evgin musi zginąć.
Dopóki ten szaleniec może nas zdemaskować, musimy go słuchać.
Trucizna?
Napełnię nią ukrytą igłę i wstrzyknę Omekowi podczas kopulacji.
- Czemu chcesz mnie zabić? - Nie chcę.
Muszę na ciebie liczyć.
Gdybyś się nie zawahała, zwłoki Rahma Taka właśnie by stygły.
Defiance byłoby bezpieczniejsze.
- Zostań tu. - Nolan.
Dowiedzcie się z Berlin, kto podłożył ładunki wybuchowe.
Teraz ja pilnuję porządku.
Nolan?
To, co ma w głowie, go zabija.
Raczej nie jest złamany. Masz, wchłonie krew.
- Dzięki. - Ohyda.
- Działa? - Całkiem.
- Oddałeś mu? - Żartujesz?
- Co z tobą? - Jest największy na podwórku.
Jak mu oddam, przywali mi drugi raz. Bezpieczniej jest upaść.
- Nie wychowałam cię na popychadło. - Więc ty mnie wychowałaś?
Nie mów rodzicom.
Patrz. Kosmici.
- Odsuń się od okna. - Nie muszę.
Jon Stewart mówi, że są przyjaźni.
Uwaga!
Poradzi sobie.
Pomóż mi posprzątać, Josh.
- Skąd wiedziałeś? - Bo to moja siostra Rebecca.
A ten mały chłopiec to ja.
- Odłóż to gdziekolwiek. - Nie.
- Gdzie jesteśmy? - Muszą wrócić na miejsce.
Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne...
- Jak długo to trwa? - Godzinę, półtorej.
Szliśmy zatankować i upadł.
Dam mu coś na uspokojenie. Górna szuflada, za tobą.
- Sprawnie się ruszasz. Lekarz? - Weterynarz.
Zajmę się tym. Przynieś na wszelki wypadek defibrylator.
- Robi się. - Co mu jest?
Nie wiem. Ale tracimy go.
Umarliśmy?
Nie czuję się martwy.
Nie.
To coś innego.
Nie mówiłeś, że masz siostrę.
Rebecca?
Musisz uważać. To wybuchające naboje.
- Wiem, co robię. Ćwiczyłem na T9. - Spójrz na mnie. Skup się.
Posikałbyś się ze strachu, gdybyś nie był wykończony. I ja też.
Ale jednostka Coopera będzie potrzebować amunicji, której strzeżemy.
Wiem.
Na pogrzebie rodziców były puste trumny. Dlaczego?
- Musisz o tym wspominać? - Wyparowali. Straciliśmy rodziców.
- Chcę zemsty. A ty? - Ja też.
Nolanowie mają jedną zasadę. Żyjemy razem...
Albo razem umieramy.
Dobrze.
Wchodzą na dach.
Pamiętam to.
Nie!
Wezmę nadchodzących. Zdejmij Iratjanina.
Proszę, nie chcę już walczyć.
Koniec walki.
Załatw go i chodź tu.
Posłuchaj jej. Strzelaj! Proszę!
Śmierć sutso!
Już dobrze. Wyjdziesz z tego.
Utrzymaj pozycję. Wszyscy na nas liczą.
I nigdy nie...
Co?
Powiedz.
Nie zrobię tego.
Naprzód.
Nie zrobię tego.
Przysięgam.
Nie zrobię.
DEFIANCE
Jedno zadanie. Zabić Omeka.
Taka dawka zwimbo zabiłaby dzwonkowca.
Czy Omek umarł? Nie.
Siedzi w domu i śmieje się, że przyprawił rogi Datakowi Tarrowi.
Nie zna twojego imienia.
Nie posądzałbym cię o niekompetencję.
Chyba że chodzi o coś więcej.
Co to ma znaczyć?
Zobacz, co narobiłaś. Obudziłaś dziecko.
Cześć, maluszku.
Babcia Stahma tak bardzo uwielbia fioletowego członka,
że zapomniała o twoim tacie Alaku.
Niska zagrywka.
A teraz dziadek Datak musi przestrzelić mózg tego czarownika,
żeby zrekompensować kobiecą słabość babci.
Skończyłeś?
Chcesz coś dodać?
- Zastrzelenie Omeka to głupi plan. - Dlaczego?
Omekowie stają się silniejsi z wiekiem.
T'evgin jest starszy, niż się wydaje.
Kula co najwyżej go rozdrażni.
- Chętnie to sprawdzę. - Rozdrażniony Omek znajdzie cię,
zawiesi do góry nogami i wyciągnie ci kręgosłup.
Chciałbym to zobaczyć.
Ja też.
- Ale to nie pomoże Alakowi. - A cokolwiek pomoże?
Rahm Tak to Kastitjanin.
Zna te same opowieści o czarowniku, co my.
Boi się T'evgina. Dlatego kazał nam go zabić.
Jeśli T'evgin stanie po naszej stronie,
wykorzystamy ten strach, żeby uwolnić Alaka.
Czemu miałby nam pomóc?
Mam narysować wykres?
Wbrew temu, co myślisz, twoja chivo nie jest zaczarowana.
Wielokrotnie twierdziłeś inaczej.
Musisz mi zaufać.
Oczywiście.
Zawsze.
Nikt nie kazał ci przestać.
- Favi Tak. Przyjechał handlarz bronią. - Nareszcie. Witamy.
Dużo o panu słyszałem. Jestem generał Rahm Tak, z Kolektywu.
- To porucznik Bebe i porucznik Geeze. - Miło poznać.
Zapraszam. Napijmy się wina.
Wracaj do pracy.
Tak jest.
Jest bardzo źle?
Nie oddycha samodzielnie. Serce bije dzięki lekom.
- Nie reaguje na ból. - Jego mózg umarł.
- To prawda? - Na to wygląda.
Pytasz Doktora Dolittle? Moje słowo nie wystarczy?
Chcę mieć pewność, że robimy wszystko, żeby go uratować.
- O co chodzi? - Amanda boi się, że go zabiję.
Niby czemu?
Bo kilka tygodni temu ta dwójka obdarła mnie żywcem ze skóry.
Żartujesz, prawda?
To się nie wydarzyło.
- Wkręcacie mnie, tak? - Witaj w naszym gównie.
Chwila. Spójrz.
- Aktywność mózgu. - Nagła. I nie ludzka.
W jego płacie skroniowym coś jest.
Chyba fragmenty arki.
Jak to możliwe?
Pewnie stało się to, jak był w kapsule z Irisą.
Ona też ma taką bliznę.
- Mam teorię. Sprowadź Irisę. - Nie wiem, gdzie jest.
Jeśli chcesz uratować Nolana, znajdź ją. Szybko.
Widziałaś Irisę?
Nie jesteśmy sobie zbyt bliskie.
Musimy ją znaleźć albo Nolan umrze.
Shtak. Dokąd poszłaś?
Pomóż mi.
- Skąd wiedziałaś? - Po prostu pomóż.
- Przykro mi z powodu Rebeki. - Nie chcę o tym mówić.
- Wydawała się... - Powiedziałem coś.
- To powinienem być ja. - Nie mów tak.
Nawet nie powinno jej tam być.
Myślałem, że dzięki wojnie coś udowodnię.
Stanę się mężczyzną czy inne romantyczne brednie.
Ale rzeczywistość nie była romantyczna,
szlachetna czy chociaż dobra.
Rebecca wiedziała, że tak będzie.
Zaciągnęła się do mojej jednostki, żeby mnie chronić.
- Była odważna. - Nie liczyła się dla niej opinia innych.
To typ dziewczyny, która wolała grzebać w silniku,
niż siedzieć w aucie z chłopakiem.
Jej koleżanki kochały Taylor Swift, ona wolała Johnny'ego Casha.
Chciałem być taki jak ona.
Gdybym był silniejszy,
wciąż by żyła.
Mija dokładnie rok od nocy, która odmieniła bieg Bladej Wojny.
Nocy, podczas której wszystkie statki obcych wybuchły.
- Wiele spadło na Ziemię... - Kiedy to?
To Shaming Rack.
Knajpa w Burzowej Przepaści.
...uniemożliwiając podróże kosmiczne.
Wraki, które pozostały na orbicie, nazwano Pasem Ark.
To tragiczne wydarzenie nastąpiło
w idealnym czasie dla Koalicji Wojskowej Ziemi,
której groziła przegrana w wojnie.
To pierwsza rocznica Deszczu Ark. Wszyscy ludzie się wtedy nawalili.
Oto słowa Olfin Tennety, ambasadorki Koalicji.
Przez ostatni rok jedna rzecz stała się jasna.
Najtrudniejsza część walki za nami.
Wotanie nie mogą kontynuować działań wojennych,
co zmusiło ich do negocjacji.
Koniec wojny. Tak!
Cytując jednego z naszych przywódców: „Pokój jest na wyciągnięcie ręki”.
Dla niego nieco za późno, co?
Prawda. Brakuje mi cię na linii frontu.
Z czego żyjesz?
Wraki ark wciąż spadają na Ziemię.
Pewien Varis płaci za ich technologię.
Jesteś złomiarzem z dziewczynką na doczepkę?
Oficjalna nazwa to łowca ark. A dziecku się podoba.
Wspina się tam, gdzie ja nie dosięgam.
Prawdziwy ojciec roku.
Nie jestem jej ojcem. Po prostu jej pomogłem.
- Deszcz Ark. Muszę lecieć. - Zapłacę.
Ostatnio płaciłeś. Moja kolej.
Ziemia jest dla ludzi!
Do zobaczenia, bracie.
Nie pamiętam tego.
To się naprawdę wydarzyło?
- Mała... - Nie mów tak do mnie.
Czy to się wydarzyło?
To były inne czasy.
- Specjalność dnia: smażone mózgi. - Co?
W mózgu Irisy też są fragmenty arki. Wiecie, co jest ciekawe?
Ich funkcje życiowe się ustabilizowały.
Nolan oddycha samodzielnie.
To dobrze. Polepszyło im się.
Źle. Bardzo.
Kapsuły Wotan nie są dla ludzi.
Żeby Nolan nie zginął, musiały zostać wprowadzone modyfikacje.
Jakie?
Kapsuła połączyła mózgi Nolana i Irisy.
Oboje przeżyli, ale ich mózgi stały się od siebie zależne.
Jak organy u bliźniąt syjamskich.
Mogą przeżyć, o ile są połączeni.
Dokładnie.
Omek naruszył połączenie, wyciągając ich z kapsuły.
Technologia dostosowała się,
utrzymując połączenie przez spektrum sygnałów.
Jak Bluetooth?
Urocza jesteś.
Ale czemu nie. Niech będzie to Bluetooth dla mózgu.
Kiedy Nolan wyjechał z miasta, połączenie zostało zerwane.
Zamiast utraty sygnału, doszło do uszkodzenia mózgu.
Będąc bliżej siebie, odnowili połączenie,
a ich stan się ustabilizował.
Niestety to tymczasowe. Ta technologia wymyka się spod kontroli.
Jak możemy ich uratować?
Muszę wyciąć fragmenty arki.
- Robiłaś już taką operację? - Nie skupiajmy się na tym.
Ręce mi odmarzają. Ledwie trzymam siekierę. Daj mi je ogrzać.
- Wstawaj. - Daj mi się chwilę ogrzać.
Bebe, Geeze, rozładujmy skrzynie.
- Favi Tak. Jak tam nasz gość? - Ciągle gada i pije.
Aktualnie on i jego bioludzie pokazują stare ziemskie programy.
Nigdy nie spotkałem tak obrzydliwego człowieka.
A dużo już widziałem.
Sprzeda broń każdemu, kto zapłaci.
Zero lojalności wobec innych ludzi.
Mam ochotę go zabić, żeby uczynić tę planetę lepszą.
Sam zadam śmiertelny cios.
To miłe. Dziękuję.
Ale może nam się przydać.
Lepiej, żeby odszedł z zyskiem, a my z bronią.
- Defiance nie dowie się, co ich trafiło. - Za wcześnie na radość.
Powodzenie planu zależy od wielu czynników,
w tym elementu zaskoczenia. To kluczowe.
Muszę wracać.
Dowiem się, czy mięsożerna roślina zje Audrey.
- Co jest? - Wybacz.
Myślałam, że to odwróci moją uwagę,
ale moje myśli wracają do syna w obozie Wotan.
Mąż nalega, żebym spełniła ich żądania.
Wierzysz, że moja śmierć go uwolni?
Tylko cud może mu pomóc.
Dziwne.
Kiedy zamykam oczy, widzę Alaka tylko jako małego chłopca.
Pamiętam jeden dzień.
Ludzie mają pewien stary rytuał zwany piknikiem.
- Znasz ten termin? - Nie.
Je się na zewnątrz wśród much i gryzoni. Mały Alak nalegał, żebyśmy spróbowali.
Było nawet przyjemnie. Dopóki nie napotkaliśmy czorciego robaka.
Alak uznał, że jest uroczy, i chciał się z nim bawić.
Wzięłam go na ręce i uciekłam.
Mąż zabił bestię ostrzem.
- Imponujące. - Trzymałam syna w objęciach
i szeptałam w kółko jedne słowa.
Jestem przy tobie. Zawsze będę cię chronić.
Teraz wiem, że to było kłamstwo.
Oby Rahm Tak został potraktowany tak samo, ja tamten czorci robak.
Przez kogoś silnego.
Nieustraszonego.
Kogoś takiego jak ja.
Dla ciebie to byłaby łatwizna.
Widok statku Omeków przeraziłby ich.
Od razu by się poddali.
Albo podstępem unieruchomiliby mój statek.
Moglibyśmy się zabezpieczyć.
Zostaliśmy tylko ja i Kindzi. Nasza rasa wymiera.
Ten statek to jedyna szansa, by znaleźć innych Omeków.
Nie naraziłbym go. Nawet dla ciebie.
Nastrój zgorzkniał.
- Mamy problem. - Jaki?
Kiedy usuwam fragmenty arki z mózgu Nolana,
fragmenty w mózgu Irisy się rozrastają.
Muszę znaleźć sposób, by operować ich w tym samym czasie.
Mamy dwóch lekarzy. Przeprowadźmy dwie operacje.
Co ty na to? Masz doświadczenie w nanochirurgii?
Usunąłem raz guz z mózgu kota.
Żył potem przez półtora roku.
- Ręce, które leczą. - Dobra. Jakie są inne opcje?
Potrzebuję modułu,
który pozwoli mi operować dwóch pacjentów jedną parą rąk.
- Gdzie taki dostaniemy? - Nigdzie w pobliżu.
Ale mogę go stworzyć. Potrzebuję tylko drona Omeków.
Czy to problem?
Co tu robicie?
Nie macie prawa tu wchodzić!
- Gdzie twój ojciec? - Nie powiedział, dokąd idzie.
Wyjdźcie albo was wyprowadzę.
Nolan i Irisa zginą, jeśli nam nie pomożesz.
Pamiętaj, że Nolan dla ciebie walczył. Uratował ci życie.
- Jak mnie postrzeliłaś. - Nie karz go za moje błędy.
Czego potrzebujecie?
Jeśli połączę się z waszym dronem, przeprowadzę dwie operacje naraz.
I ukradniesz naszą technologię. Taki masz plan?
Grasz na dwa fronty? Założyłyśmy się z Mandy...
Cicho. Proszę, Kindzi.
Nie mogę go stracić.
Pomogę ci.
Ale rachunek się wyrówna. Nie będziemy wam nic dłużni.
Rozumiem.
Pamiętaj, Indogenko. Jestem zdolnym technobiologiem.
Jeśli zobaczę, że łącząc się, coś kombinujesz,
szybko cię zabiję.
Ja chciałam zabić cię powoli. Lubię grę wstępną.
Zaczynamy, panie?
Tutaj. Chodź do mamy.
Dobra piłeczka.
Na razie jest nieźle.
Czemu mi pomogłeś, skoro nas nienawidziłeś?
Patrząc na ciebie, nie widziałem wroga.
Tylko przerażone dziecko, które mnie potrzebuje.
- Poza tym byłaś inna. - W jakim sensie?
Urodziłaś się na Ziemi. Nie byłaś jak Wotanie, z którymi walczyliśmy.
Zaadoptowałeś mnie, bo nie byłam dość obca, by mnie nienawidzić?
- Nie. - Jestem Wotanką.
- Nie inną niż miliony, które zginęły. - Wiem.
Ale byłaś zbyt młoda, by doświadczyć tego okropieństwa.
Nie widziałaś najgorszych lat wojen.
Oszczędź mnie. Nie chcę umierać.
Zaatakował nas dla nagrody.
Proszę, mam rodzinę.
- Co to? - Powiem, że was nie widziałem.
Te wspomnienia nie są przypadkowe.
Sporo za nas dostanie.
Myślisz, że odpuści?
Proszę...
Wypuśćcie mnie.
Tamten trup? Nazwał go odolo.
To po kastitjańsku brat. Honor każe mu pomścić rodzinę.
Nie wróci z podkulonym ogonem do domu.
Chcesz, żeby pewnej nocy poderżnął nam gardła?
Nie.
Co musimy zrobić?
Dokończyć.
Kastitjanie mają serca po drugiej stronie.
Przed Bogiem
jestem pokorny.
Albowiem wszyscy muszą być przed Nim pokorni.
Wiem, że to nie było łatwe. Jestem z ciebie dumny.
Zapakujmy wóz i spadajmy stąd.
Przepraszam.
Nie mów, że ominęły mnie okropieństwa.
Przesuń się. Albo zastrzelę was oboje.
Wiedz, że rozumiem.
Rodzina jest najważniejsza.
Dziękuję.
- Jadłeś już pow vindaloo? - Nie.
To zaraz spróbujesz. Tędy.
Podstępna suka!
Alak!
Czemu nikt cię nie pilnuje?
Błagałem Sagyana o przerwę. Nie mogłem znieść smrodu ciał.
Muszę z nim porozmawiać o jego pobłażliwości.
Dziwne, że zapach ci przeszkadza.
Ożeniłeś się z człowiekiem.
Musiałeś się szorować, żeby zmyć zapach swojej gwavayo?
Znam to miejsce.
- Przepraszam. - Za co?
Za łowcę nagród.
Nie wiedziałem, że tak to na ciebie wpłynęło.
Ale nie przepraszam za lekcję.
Już dawno byś nie żyła, gdybym nie nauczył cię, jak przetrwać.
Cześć, młoda.
Nie możesz spać? Zimno ci?
Chodź tu.
No już.
Dobrze.
- To było naprawdę? - Coś się dzieje.
- Czy to się wydarzyło? - Myślałam o tym.
- Nie wierzę. - Wierz, w co chcesz.
Nie. Pamiętam tę noc.
Po raz pierwszy pomyślałem, że będzie dobrze.
Zaczęliśmy być dla siebie rodziną.
- To się wydarzyło. - Dlaczego?
Bo się ciebie bałam.
Bałam się ciebie.
- Obudzili się. - Dzięki Bogu.
Jak się czujesz?
Ta.
Kręci mi się w głowie.
- Jak się czujesz, Iriso? -Shtako.
Powoli.
Przestraszyłeś mnie.
Nie wiem, co bym zrobiła bez ciebie.
Nie powinnaś była ich wpuszczać. Gdzie ta Indogenka?
Zabrała Nolana i Irisę do miasta na badania.
Powinienem obedrzeć cię ze skóry i nakarmić nią bulel.
Jako przywódca masz takie prawo.
Nie rozumiesz niebezpieczeństwa?
Pozwoliłaś zmiennokształtnej wejść do sieci.
Indogence!
- Mogła przejąć nasze drony. - Sieć działa w dwie strony.
Była tak zajęta operacją,
że nie zauważyła, jak skopiowałam kod źródłowy jej mózgu.
- Masz cały? - Calutki.
Ta zmiennokształtna, Yewll, jest mądra, nawet jak na Indogenkę.
Jej wiedza będzie cenna, kiedy rozpocznie się maret adziim.
Jesteś bardzo obrotna.
I bezmyślna. Zniszcz to.
Dlaczego?
Tworząc nowych Indogenów, obrócimy Defiance przeciwko nam.
Jesteśmy Omekami.
Karmimy się mniejszymi rasami. Nie boimy się ich.
Boję się wszystkiego, co przerwie wydobycie
gulanitu i uniemożliwi naprawę Tsuroza.
Jesteś młoda.
Dwie ludzkie kule omal cię nie zabiły. Zapomniałaś?
Nigdy nie zapomnę.
Słuchaj moich rozkazów. Zniszcz to.
Oczywiście, dowódco.
- Boli cię głowa? - Trochę.
Czuję jakiś posmak.
Spalona opona?
Dokładnie.
No to...
Skoro tak się mnie bałaś, dlaczego mnie nie dźgnęłaś?
Bo nie jestem taka jak ty.
Coś wyciągnęło z nas te wspomnienia, żebyśmy to zrozumieli.
Żebyśmy dostrzegli, że trzymało nas przy sobie kłamstwo.
- Nigdy cię nie okłamałem. - Mówiłeś, że jesteśmy tacy sami.
Oboje dorastaliśmy z krwią na rękach.
Tobie nie przeszkadza zabijanie.
Ale mnie tak.
Nie cierpiałam tego wtedy i nie cierpię teraz.
Dlatego cię nie dźgnęłam.
Muszę odejść.
Nie ma tu dla mnie miejsca.
Nie, kiedy nadchodzi Rahm Tak.
Jeśli zostanę, będę musiała krzywdzić innych. Jeśli odejdę, zginiesz.
Nie martw się o mnie.
Nie możesz chronić mnie i miasta jednocześnie.
Wiem, co musisz zrobić.
Tylko zabójca pokona zabójcę.
Wiem, kim musisz być, ale nie chcę w tym uczestniczyć.
Dobrze.
Żyjemy razem, umieramy razem.
To działa, kiedy trzeba walczyć.
Ale w prawdziwym życiu ssie.
Jutro przejeżdża autobus.
Daj znać, jak gdzieś osiądziesz.
- Może dołączę, jak to się skończy. - Może.
Skończyłam sprawdzać wyniki badań. Nie chciałam nic mówić wcześniej.
O czym?
Nie mogłam usunąć fragmentów, więc je naprawiłam. Wzmocniłam połączenie.
Wasz stan będzie stabilny, dopóki się nie rozdzielicie.
- To znaczy? - Jeśli się oddalicie,
naruszycie połączenie i umrzecie w niewyobrażalnym bólu.
- O jakim dystansie mówisz? - Półtora kilometra. Może więcej.
Skąd ten smutek? I tak jesteście nierozłączni.
Dzięki, pani doktor, za uratowanie nam życia.
Nie ma sprawy. Weźcie na drogę lizaka.
Odejdź.
Tylko nie za daleko.
- Jaki jest Rahm Tak? - Słucham?
Proszę wybaczyć. Bezczelne pytanie.
Nie szkodzi, Andino.
Czemu pytasz?
Widziałam jego obraz w dniu upadku Łuku.
Jest przystojny.
Wygląda groźnie.
Tak.
Lubię niebezpiecznych mężczyzn. A pani?
To oni lubią mnie.
Niektórzy służący sądzą, że ludzie sami to na siebie sprowadzili.
Co?
Słuszny gniew Wotan.
Gdyby chcieli się podzielić planetą, nie znienawidzilibyśmy ich.
- To przekaz Rahma Taka. - To nie wszystko.
- Jesteś w szoku. - Zabiłaś Christie.
- Wcale nie. - Zamknij się.
Zawsze masz jakąś wymówkę. Nigdy nie mówisz prawdy.
Tekst polski: Kinga Stańdo